การใช้ยาการใช้ยาซูโครเฟอริก ออกซีฮัยดรอกไซด์ ควบคุมระดับฟอสเฟตในเลือดในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการบำบัดทดแทนไต Sucroferric Oxyhydroxide for the Control of Serum Phosphate in Patients with Chronic Kidney Disease Undergoing Renal Replacement Therapy

Abstract

บทคัดย่อ ภาวะฟอสเฟตในเลือดสูง (hyperphosphatemia) เป็นภาวะแทรกซ้อนที่พบได้บ่อยในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรัง (chronic kidney disease; CKD) เนื่องจากไตขับฟอสเฟตได้ลดลง ส่งผลให้ระดับฟอสเฟตในเลือดสูงเกินปกติ ภาวะดังกล่าวหากไม่ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสมอาจเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะแทรกซ้อนทางหัวใจและหลอดเลือด เพิ่มอัตราการเสียชีวิต รวมทั้งส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยอย่างมีนัยสำคัญ แนวทางการรักษาภาวะฟอสเฟตในเลือดสูงประกอบด้วยการจำกัดอาหารที่มีฟอสเฟตสูงและการใช้ยาจับฟอสเฟต (phosphate binders) ซึ่งยาจับฟอสเฟตชนิดต่าง ๆ มีประสิทธิภาพในการลดระดับฟอสเฟตในเลือดใกล้เคียงกัน อย่างไรก็ตาม ยาจับฟอสเฟตในกลุ่มที่มีแคลเซียมเป็นส่วนประกอบอาจทำให้เกิดภาวะแคลเซียมในเลือดสูง และก่อให้เกิดการสะสมของแคลเซียมในผนังหลอดเลือด ซึ่งสัมพันธ์กับการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังได้ นอกจากนี้ ยาจับฟอสเฟตหลายชนิดยังต้องรับประทานในปริมาณเม็ดค่อนข้างมาก ส่งผลให้ผู้ป่วยมีความร่วมมือต่อการรักษาลดลงและควบคุมระดับฟอสเฟตได้ไม่ดี ยา Sucroferric oxyhydroxide เป็นยาจับฟอสเฟตกลุ่มที่ไม่มีแคลเซียมเป็นส่วนประกอบ ออกฤทธิ์จับฟอสเฟตได้เทียบเท่ากับยาจับฟอสเฟตชนิดอื่น แต่มีข้อดีคือจำนวนเม็ดยาที่ต้องรับประทานต่อวันน้อยกว่า ซึ่งช่วยเพิ่มความร่วมมือในการรักษาและอาจส่งผลให้ควบคุมระดับฟอสเฟตในเลือดได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น คำสำคัญ: โรคไตเรื้อรัง; ภาวะฟอสเฟตในเลือดสูง; ยาจับฟอสเฟต; ซูโครเฟอริก ออกซีฮัยดรอกไซด์ Abstract Hyperphosphatemia is a frequent complication in patients with chronic kidney disease (CKD), primarily resulting from impaired renal phosphate excretion. Persistent elevation of serum phosphate levels, if inadequately controlled, has been associated with an increased risk of cardiovascular morbidity and mortality, as well as a decline in overall quality of life. Management strategies for hyperphosphatemia typically include dietary phosphate restriction in combination with phosphate-binding agents. Although different classes of phosphate binders exhibit comparable efficacy in reducing serum phosphate concentrations, calcium-based binders may induce hypercalcemia and promote vascular calcification, both of which contribute to an elevated risk of cardiovascular disease in CKD. Furthermore, the high pill burden associated with many phosphate binders often leads to poor treatment adherence and suboptimal phosphate control. Sucroferric oxyhydroxide, a non–calcium-based phosphate binder, offers phosphate-lowering efficacy comparable to that of conventional agents while requiring fewer tablets per day. This lower pill burden may enhance patient adherence and thereby improve phosphate management outcomes. Keywords: chronic kidney disease; hyperphosphatemia; phosphate binders; sucroferric oxyhydroxide