Thai Pharmaceutical and Health Science Journal - วารสารไทยเภสัชศาสตร์และวิทยาการสุขภาพ

ผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมต่อการชะลอการเสื่อมของไตในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังร่วมกับโรคเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลมิตรภาพ สาธารณรัฐประชาธิปไตประชาชนลาว Effects of Pharmaceutical Care on delaying Progression of Renal Insufficiency in Chronic Kidney Disease with Type 2 Diabetes Patients at Mittaphab Hospital, Lao PDR

Malayvanh Bounpaseuth, Peeraya Sriphong, Juntip Kanjanasilp — Fri, 26 Dec 2025 00:00:00 +0000

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการบริบาลทางเภสัชกรรมต่อการชะลอการเสื่อมของไตในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังร่วมกับโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ณ โรงพยาบาลมิตรภาพ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว วิธีการศึกษา: การวิจัยแบบสุ่มมีกลุ่มควบคุมในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะที่ 3 – 4 ร่วมกับโรคเบาหวานชนิดที่ 2 จำนวน 50 ราย กลุ่มศึกษาได้รับการบริบาลทางเภสัชกรรมร่วมกับทีมสหสาขาวิชาชีพ และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ ระยะเวลาศึกษา 6 เดือน ติดตามประเมินผลการทำงานของไต ความดันโลหิต น้ำตาลในเลือด ไขมันในเลือด ความเหมาะสมของการใช้ยา ปัญหาจากการใช้ยา และความร่วมมือในการใช้ยาที่เดือน 0, 2, 4 และ 6 เปรียบเทียบผลลัพธ์ทางสถิติระหว่างสองกลุ่มและภายในกลุ่ม ผลการศึกษา: ที่ 6 เดือนพบว่าค่าการทำงานของไตคือ eGFR, Serum creatinine และ BUN ระหว่างกลุ่มไม่ต่างกัน (P-value > 0.05) ส่วนในแต่ละกลุ่ม กลุ่มศึกษามีอัตราการลดลงของ eGFR น้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (2.04 และ 7.12 มล./นาที/1.73 ม.², P-value < 0.05) และค่าเฉลี่ยของ SCr, BUN ในกลุ่มศึกษามีการเพิ่มขึ้นแต่ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ (p>0.05) ในขณะที่ภายในกลุ่มควบคุมมีการเพิ่มขึ้นแตกต่างจากครั้งแรกอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.001) ผลลัพธ์รอง พบว่า การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่ม ในกลุ่มศึกษามีค่าเฉลี่ย SBP ลดลงอยู่ที่ 137.92±9.51 mmHg (baseline=153±19.65) ต่างกับกลุ่มควบคุมที่มีการลดลงที่ 144.32±12.46 mmHg (baseline=147.60±16.96) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.046) และค่า Cholesterol กลุ่มศึกษาลดลงอยู่ที่ 172.67±.35.13 mg/dL (baseline 206.25±51.86) ต่างกับกลุ่มควบคุม 197.16±47.86 mg/dL (baseline 212.06±56.95) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.038) รวมถึงมีการเปลี่ยนแปลงของ HbA1c, FBS, SBP และ Cholesterol ไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ผู้ป่วยกลุ่มศึกษายังได้รับและปรับขนาดยากลุ่ม ACEIs/ARBs ได้เหมาะสมมากกว่ากลุ่มควบคุม (p=0.028) มีปัญหาเกี่ยวกับการใช้ยาน้อยกว่ากลุ่มควบคุม (p=0.002) และความร่วมมือในการใช้ยาด้วยวิธี pill count เดือนสุดท้ายของการวิจัยกลุ่มศึกษามีความร่วมมืออยู่ในระดับที่ดีมากที่ ร้อยละ 76.00 เทียบกับกลุ่มควบคุมที่มี ร้อยละ 44.00 แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.037) ส่วนวิธีใช้แบบประเมินความร่วมมือในการใช้ยาสำหรับคนไทยในกลุ่มศึกษามีความร่วมมือในการใช้ยาอยู่ในละดับที่ดี คิดเป็นร้อยละ 76.00 เทียบกับกลุ่มควบคุมที่มี ร้อยละ 56.00 ซึ่งต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.041) สรุป: การบริบาลทางเภสัชกรรมร่วมกับทีมสหสาขาวิชาชีพมีแนวโน้มช่วยชะลอการเสื่อมของไต เพิ่มความเหมาะสมในการใช้ยา ลดปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการใช้ยา และส่งเสริมความร่วมมือในการใช้ยาของผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังร่วมกับเบาหวานชนิดที่ 2

คำสำคัญ: การบริบาลทางเภสัชกรรม, โรคไตเรื้อรัง, เบาหวานชนิดที่ 2, การเสื่อมของไต, ความร่วมมือในการใช้ยา

Objective: To evaluate the effect of pharmaceutical care on delaying the progression of renal insufficiency in patients with chronic kidney disease and type 2 diabetes at Mittaphab Hospital, Lao People’s Democratic Republic. Methods: A randomized controlled trial was conducted in 50 patients with stage 3-4 CKD and type 2 diabetes. The participants were divided into two groups: an intervention group that received pharmaceutical care in collaboration with a multidisciplinary team, and a control group that received standard care. The study duration was six months, with follow-ups conducted at months 0, 2, 4, and 6. Outcomes assessed included kidney function (eGFR, serum creatinine, BUN), blood pressure, blood glucose, lipid profile, medication appropriateness, drug-related problems and patient adherence, The results were compared between and within groups, Data were analyzed using the independent t-test for normally distributed data, or the Mann–Whitney U test for non-normally distributed data. Within-group comparisons were analyzed using the paired t-test or Wilcoxon signed ranks test. Results: After the 6-month follow-up, there were no statistically significant differences between groups in mean kidney function parameters (eGFR, serum creatinine, and BUN) (p>0.05). However, within-group comparison showed that the intervention group had a significantly smaller decline in eGFR than the control group (2.04 mL/min/1.73 m² vs. 7.12 mL/min/1.73 m², p<0.05). Mean serum creatinine and BUN levels in the intervention group increased slightly but were not statistically significant (p>0.05), while in the control group, both parameters increased significantly from baseline (p<0.001). Secondary outcomes showed that the mean systolic blood pressure (SBP) in the intervention group decreased to 137.92±9.51 mmHg (baseline = 153±19.65), compared with the control group which decreased to 144.32±12.46 mmHg (baseline = 147.60±16.96), showing a statistically significant difference (p=0.046). The mean cholesterol level in the intervention group decreased to 172.67±35.13 mg/dL (baseline = 206.25±51.86), compared with the control group which decreased to 197.16±47.86 mg/dL (baseline = 212.06±56.95) (p=0.038). Significant improvements were also observed in HbA1c, FBS, SBP, and cholesterol levels (p<0.05). Patients in the intervention group were more likely to receive and appropriately adjust ACEIs/ARBs compared to the control group (p=0.028), had fewer drug-related problems (p=0.002), and showed better medication adherence. Based on pill count, adherence in the final month was 76.00% in the intervention group compared with 44.00% in the control group (p=0.037). Using the Medication Adherence Scale for Thais, good adherence was observed in 76.00% of patients in the intervention group compared with 56.00% in the control group, which was statistically significant (p=0.041). Conclusion: Pharmaceutical care in collaboration with a multidisciplinary team has the potential to slow renal function decline, improve medication appropriateness, reduce drug-related problems, and enhance medication adherence in patients with CKD and type 2 diabetes.

Key words: Pharmaceutical care, Chronic kidney disease, Type 2 diabetes, Renal function decline, Medication adherence

ปัจจัยทำนายความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่น Predicting Factors of Maternal Parenting Self-Efficacy Among Adolescent Mothers

C้hantima Chinsoi, Chintana Watcharasin — Wed, 31 Dec 2025 00:00:00 +0000

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อทำนายปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่น วิธีการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยมารดาวัยรุ่นหลังคลอดที่คัดเลือกจากโรงพยาบาลในภาคตะวันออกของประเทศไทยข้อมูลถูกรวบรวมโดยใช้แบบสอบถามแบบกรอกด้วยตนเอง การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ (multiple regression analysis) ดำเนินการโดยใช้โปรแกรม SPSS เพื่อตรวจสอบผลทำนายของตัวแปรต่าง ๆ ผลการศึกษา: การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณใช้เพื่อตรวจสอบว่าการบรรลุบทบาทมารดา (Maternal Role Attainment: MRA), เป้าหมายชีวิตวัยรุ่น (Adolescent Life Goals: ALGs), การสนับสนุนทางสังคม (Social Support: SS) และอายุของมารดาวัยรุ่น (Adolescent Mother Age: AMA) สามารถทำนายความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดา (Maternal Parenting Self-Efficacy: MPSE) ผลการวิเคราะห์โมเดลถดถอยโดยรวมมีนัยสำคัญทางสถิติ (F(4, 195) = 44.753, p < .001) โดยตัวแปรทำนายทั้งหมดสามารถอธิบายความแปรปรวนของ MPSE ได้ร้อยละ 47.9 (R² = .479, Adjusted R² = .468, Durbin-Watson = 1.852) ผลการวิเคราะห์ระบุว่าตัวแปรทำนายทั้งหมดมีอิทธิพลต่อ MPSE อย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะตัวแปร MRA (β = .513, p < .001), SS (β = .188, p = .001), ALGI (β = .183, p = .001) และอายุของมารดา (β = .117, p = .027) ซึ่ง MRA เป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลมากที่สุด แสดงถึงบทบาทสำคัญในการส่งผลต่อความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่น สรุป: ระดับ MRA, ALGs, SS ที่สูงขึ้น และอายุของมารดาวัยรุ่นที่มากขึ้นสัมพันธ์กับความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรที่สูงขึ้น เมื่อพิจารณาตัวแปรทำนายพบว่า MRA เป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลมากที่สุด การแทรกแซงที่มุ่งเน้นการเสริมสร้างบทบาทมารดา การตั้งเป้าหมายชีวิตเชิงบวก และการเพิ่มการสนับสนุนทางสังคมอาจช่วยพัฒนาความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ

คำสำคัญ: วัยรุ่น; มารดา; ความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดา; ความเชื่อมั่นในตนเอง; การเลี้ยงดูบุตร

Abstract

Objective: To predict factors of maternal parenting self-efficacy among adolescent mothers. Methods: A sample of postpartum adolescent mothers was recruited from the hospitals in the eastern arena, Thailand. Data were collected using self-administrative questionnaires. SPSS software was used to perform multiple regression analysis to test the predictive effects of the variables. Results: The multiple regression analysis was conducted to examine whether Maternal Role Attainment (MRA), Adolescent Life Goals (ALGs), Social Support (SS), and Adolescent Mother Age (AMA) could predict Maternal Parenting Self-Efficacy (MPSE). The overall regression model was statistically significant, F (4, 195) = 44.753, p < .001, indicating that the four predictors collectively explained 47.9% of the variance in MPSE (R² = .479, Adjusted R² = .468, Durbin-Watson = 1.852). This suggests that the model met the assumption of independence of residuals. All four predictors significantly contributed to MPSE. Specifically, MRA (β = .513, p < .001), SS (β = .188, p = .001), ALGI (β = .183, p = .001), and age of mother (β = .117, p = .027) were significant predictors of MPSE. Among these, MRA was the strongest predictor, indicating its critical role in influencing maternal parenting self-efficacy among adolescent mothers. Conclusion: Higher levels of MRA, ALGs, SS, and older adolescent mothers’ age were associated with greater MPSE. Among these predictors, MRA was the most influential factor. Interventions that focus on enhancing maternal role attainment, setting positive life goals, and strengthening social support may effectively improve parenting self-efficacy among adolescent mothers.

Keywords: adolescent; mothers; maternal parenting self-efficacy; self-efficacy; parenting

An ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดกล้ามเนื้อคอ บ่าไหล่และหลังส่วนต้นในกลุ่มวัยทำงาน An Effect of the Exercise Program for Office Syndrome Prevention on Pain Levels of Neck, Shoulder and Upper Back Muscle among Working-age Individuals

Pudsadee Korjedee, Achira Korjedee — Wed, 31 Dec 2025 00:00:00 +0000

บทคัดย่อ

บทนำ: ออฟฟิศซินโดรมเป็นปัญหาที่พบในผู้ที่ทำงานโดยใช้คอมพิวเตอร์นานๆ โดยบริเวณที่พบบ่อย คือ คอ บ่า ไหล่ และหลังส่วนบน

วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อ คอ บ่าไหล่และหลังส่วนต้นระดับความเจ็บปวดของกลุ่มวัยทำงานก่อนและหลังการทดลอง และเปรียบเทียบผลโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อ คอ บ่าไหล่และหลังส่วนต้นระดับความเจ็บปวดของกลุ่มวัยทำงาน ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม

วิธีการศึกษา: เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) แบบสองกลุ่ม วัดก่อน-หลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นข้าราชการและเจ้าหน้าที่ของเทศบาลเมืองสระบุรี เทศบาลต้นตาล-พระยาทดและองค์การบริหารส่วนตำบลดาวเรือง ที่ปฏิบัติงานจริง ประจำปีงบประมาณ 2567 จำนวน 112 คน คัดเลือกโดยวิธีเฉพาะเจาะจง กลุ่มทดลอง ทำกายบริหารตามโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรม 5 ท่า จำนวน 6 ครั้ง/วัน ทุกวัน จันทร์ถึงศุกร์ เป็นระยะเวลานาน 4 สัปดาห์ มีจำนวนออกกำลังกายทั้งหมด 30 ครั้ง/สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับสุขศึกษาการส่งเสริมสุขภาพป้องกันและแก้ไขกลุ่มอาการออฟฟิตซินโดรม ก่อนการทดลอง(0 สัปดาห์)กลุ่มตัวอย่างวัด อาการปวดของกล้ามเนื้อ คอ บ่าไหล่ และหลังส่วนต้น ด้วยเครื่องมือแบบประเมินความปวด (Pain Score) และภายหลังการทดลอง(4สัปดาห์) ให้กลุ่มตัวอย่าง ประเมินอาการปวดกล้ามเนื้อคอ บ่าไหล่ และหลังส่วนต้น แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Paired T–Test และ Independent T–Test

ผลการศึกษา:พบว่า โปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อบ่าไหล่และหลังส่วนต้นระดับความเจ็บปวดของกลุ่มวัยทำงานมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างก่อนและหลังเข้าโปรแกรมในกลุ่มทดลอง (p = 0.001) ในขณะที่อาการปวดคอและหลังส่วนต้นมีแนวโน้มลดลงแต่ยังไม่ถึงระดับนัยสำคัญ (p = 0.062 และ 0.058 ตามลำดับ) การเปรียบเทียบระดับอาการปวดกล้ามเนื้อก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรมของกลุ่มควบคุม พบว่าอาการปวดคอ บ่าไหล่ และหลังส่วนต้นลดลงเล็กน้อย แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > 0.05) ผลต่างของคะแนนเฉลี่ยก่อน–หลังในกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุมในทุกตำแหน่งของกล้ามเนื้อแต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ

สรุป:โปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมช่วย ลดระดับอาการปวดบ่าไหล่ ควรส่งเสริมให้หน่วยงานและสถานประกอบการนำโปรแกรมนี้ไปปรับใช้ ในกลุ่มพนักงานออฟฟิศเพื่อลดปัญหาออฟฟิศซินโดรม โดยเฉพาะอาการปวดบ่าไหล่

คำสำคัญ: โปรแกรมการออกกำลังกาย ออฟฟิศซินโดรม วัยทำงาน

Abstract

Introduction: Office syndrome is a common problem affecting individuals who spend a significant amount of time working with computers. The most common areas are the neck, shoulders, and upper back.

Objective: To study and compare the effects of exercise programs to prevent office syndrome on the pain levels of the muscles in the neck, shoulders, and upper back, and the pain levels of working-age groups before and after the experiment. To compare the effects of exercise programs to prevent office syndrome on the pain levels of the muscles in the neck, shoulders, and upper back, and the pain levels of working-age groups between the experimental group and the control group.

Study method: This experiment is a quasi-experimental research with two groups, measured before and after the experiment. The sample group consists of civil servants and officers from Mueang Saraburi Municipality, Ton Tan Municipality, Phraya Thot Municipality, and Daoruang Subdistrict. Administrative organizations currently working in fiscal year 2024, with a total of 112 participants, were selected using specific methods. The experimental group performed physical exercises according to the exercise program to prevent office syndrome, consisting of 5 postures, 6 times/day, every Monday to Friday for 4 weeks, totaling 30 exercises per week. The control group received health education to promote health, prevent, and alleviate symptoms of office syndrome before the experiment (Week 0). The sample group measured the pain in the muscles of the neck, shoulders, and upper back using the Pain Score tool. After the experiment (4 weeks), the sample group assessed the pain in the muscles of the neck, shoulders, and upper back. The data were analyzed using statistics, including percentages, means, standard deviations, Paired T-Tests, and Independent T-Tests.

Results: The results showed that the exercise program was effective in reducing pain in the muscles of the shoulders and upper back associated with office syndrome. The pain level of the working-age group was significantly different before and after the program in the experimental group (p = 0.001). In comparison, the pain in the neck and upper back tended to decrease but did not reach the significance level (p = 0.062 and 0.058, respectively). Comparing the level of muscle pain before and after the program in the control group, it was found that the pain in the neck, shoulders, and upper back was slightly reduced; however, there was no statistically significant difference (p > 0.05). The difference in mean scores between the experimental group and the control group was higher in all muscle positions, but it was not statistically significant.

Conclusion: The exercise program to prevent office syndrome helps reduce the level of shoulder pain. The program has been demonstrated; it should be promoted to agencies and other types of companies to encourage them to apply. To reduce office syndrome problems, especially shoulder pain, among office workers.

Keywords: exercise program, office syndrome, working age

คุณภาพชีวิตและปัจจัยที่สัมพันธ์ในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้ายที่รับบริการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม: การศึกษาภาคตัดขวาง ณ โรงพยาบาลชุมชนแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม Quality of Life and Its Associated Factors in Patients with End-stage Renal Disease Receiving Hemodialysis: A Cross-sectional Study at A Community Hospital in Nakhon Pathom Province, Thailand

Wed, 31 Dec 2025 00:00:00 +0000

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: 1) ประเมินคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้าย และ 2) ค้นหาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อคุณภาพชีวิต ในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้าย ที่มารับบริการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม ณ โรงพยาบาลประจำอำเภอ จังหวัดนครปฐม วิธีการศึกษา: การศึกษาเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง ในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังระยะสุดท้าย จำนวน 92 ราย ที่มารับบริการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียมที่โรงพยาบาล เก็บข้อมูลประวัติการรักษาพยาบาลที่โรงพยาบาลผ่านระบบสารสนเทศของโรงพยาบาล และสัมภาษณ์ผู้ป่วยผ่านแบบสอบถามข้อมูลเบื้องต้นและชุดคำถาม SF-36 ในการประเมินคุณภาพชีวิตทั้ง 8 มิติ ผลการศึกษา : คุณภาพชีวิตในแต่ละมิติมีค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดังต่อไปนี้ การทำงานเชิงกายภาพ (17.87 ± 5.97) บทบาททางกายภาพ (4.95 ± 1.43) ความเจ็บปวดทางกาย (8.22 ± 2.51) สุขภาพทั่วไป (14.78 ± 4.76) ความมีชีวิตชีวา (15.19 ± 3.65) การทำงานด้านสังคม (7.46 ± 1.88) บทบาทด้านอารมณ์ (3.87 ± 1.22) และสุขภาพจิต (21.66 ± 4.74) ตามลำดับ สอดคล้องกับการศึกษาอื่นๆ และพบความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตบางด้านกับประวัติการการรักษาหรือสถานะของผู้ป่วยในบางประเด็น ได้แก่ รายได้ การได้รับยาช่วยเพิ่มเม็ดเลือดแดง การศึกษา การมีผู้ดูแล และผลตรวจทางห้องปฏิบัติการภาวะโลหิตจาง (TIBC) สรุป: ผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังที่ได้รับการฟอกเลือดด้วยเครื่องไตเทียม ณ โรงพยาบาลมีคุณภาพชีวิตต่ำกว่าบุคคลทั่วไป ควรให้ความสนใจในเรื่องบทบาทเชิงกายภาพ และความมีชีวิตชีวาที่จะช่วยส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น นอกจากนี้การให้ความรู้เกี่ยวกับสภาวะโรค ค่าใช้จ่าย การได้รับยาช่วยเพิ่มเม็ดเลือดแดงที่เหมาะสมและติดตามผลทางห้องปฏิบัติการที่สำคัญ อาจช่วยปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยให้ดีขึ้น

คำสำคัญ: โรคไตเรื้อรัง, คุณภาพชีวิต, เครื่องไตเทียม

Abstract

Objectives: 1) To assess the quality of life of patients with end-stage renal disease and 2) to identify factors related to quality of life in patients with end-stage renal disease receiving hemodialysis services at a district hospital in Nakhon Pathom Province. Methods: a cross-sectional descriptive study was conducted in 92 patients with end-stage renal disease receiving hemodialysis services at the hospital. Medical history data were collected through the hospital's information system. Moreover, interviewed the patients through the preliminary questionnaire and SF-36 questions to assess the quality of life in all 8 dimensions. Results: The quality of life in each dimension has the following mean and standard deviation: physical functioning (17.87 ± 5.97), physical role (4.95 ± 1.43), physical pain (8.22 ± 2.51), general health (14.78 ± 4.76), vitality (15.19 ± 3.65), social functioning (7.46 ± 1.88), emotional role (3.87 ± 1.22), and mental health (21.66 ± 4.74), respectively. This is consistent with other studies and found a relationship between some aspects of quality of life and the treatment history or status of the patients in some areas, including income, taking medications to increase red blood cells, education, having a caregiver, and the results of the anemia laboratory test (TIBC). Conclusion: Patients with chronic kidney disease receiving hemodialysis at the hospital have a lower quality of life than the general population. Attention should be paid to the physical role. The vitality that will help promote a better quality of life for patients. In addition, providing education about the disease condition, costs, receiving appropriate red blood cell-boosting medications and following up on important laboratory results may help improve the quality of life for patients.

Keywords: chronic kidney disease; quality of life, hemodialysis

การศึกษาเชิงคุณภาพเปรียบเทียบตำรับยาสมุนไพรสำหรับหญิงให้นมบุตร จากการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญและคัมภีร์ประถมจินดา A Qualitative Comparative Study of Herbal Formulations for Lactating Women Using Expert Interviews and the Prathom-Jinda Scripture

Wed, 31 Dec 2025 00:00:00 +0000

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์: เพื่อค้นหาปัจจัย อาการ และแนวทางการวินิจฉัยภาวะน้ำนมไม่เพียงพอและชนิดสมุนไพรที่เป็นส่วนประกอบของสูตรยาสมุนไพรไทย วิธีการศึกษา: งานวิจัยเชิงคุณภาพโดยการ 1) สัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างในผู้เชี่ยวชาญ 11 คนเกี่ยวกับลักษณะหญิงให้นมบุตรที่น้ำนมไม่เพียงพอ ปัจจัยที่ทำให้น้ำนมไม่เพียงพอ และประสบการณ์การใช้ยาตำรับสมุนไพรในหญิงให้นมบุตร 2) ศึกษาข้อมูลจากคัมภีร์ประถมจินดาเกี่ยวกับตำรับยาที่ใช้เพิ่มปริมาณและคุณภาพน้ำนม เปรียบเทียบสมุนไพรและข้อบ่งใช้ ของตำรับยาสมุนไพรจาก 2 แหล่ง วิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และค่าสัมประสิทธิ์ความคล้ายคลึงและการวิเคราะห์เครือข่ายเพื่อแสดงความสัมพันธ์ระหว่างสมุนไพร แหล่งที่มา และสรรพคุณ ผลการศึกษา: ผู้เชี่ยวชาญให้ข้อมูลว่าปัจจัยของน้ำนมไม่เพียงพอคืออาหารที่รับประทานขณะตั้งครรภ์และหลังคลอด (ร้อยละ 63.6) อาการที่พบบ่อยคือปริมาณน้ำนมไม่พอ (ร้อยละ 27.3) วินิจฉัยจากพฤติกรรมการให้นมและลักษณะน้ำนม ใช้ยาสมุนไพร 6 ตำรับ ส่วนในคัมภีร์พบ 16 ตำรับซึ่งร้อยละ 43.8 เป็นตำรับที่ทำน้ำนมให้บริสุทธิ์ ตำรับยาเพิ่มน้ำนมที่ผู้เชี่ยวชาญใช้จริงมี 4 ตำรับส่วนในคัมภีร์มี 2 ตำรับ ใช้สมุนไพรเหมือนกัน 7 ชนิดโดยใช้ขิงมากที่สุด ร้อยละ 36.7 ในผู้เชี่ยวชาญ และ 43.8 ในคัมภีร์ สมุนไพรที่ใช้ปรับสมดุลร่างกายจากสองแหล่ง พบว่ามี 4 ชนิด ได้แก่ พริกไทย ไทรย้อยใบแหลม มะตูม และยังพบว่ามีสมุนไพรจำนวน 14 ชนิดที่ใช้เฉพาะในผู้เชี่ยวชาญ การใช้สมุนไพรของผู้เชี่ยวชาญและในคัมภีร์คล้ายคลึงน้อย (ค่าสัมประสิทธิ์ความคล้ายคลึง 0.139) การวิเคราะห์เครือข่ายชี้แนะว่าสมุนไพรบางชนิดเป็นแกนกลางของเครือข่ายการรักษา ทั้งการเพิ่มน้ำนม การปรับสมดุลร่างกาย และการบำรุงคุณภาพน้ำนม สรุป: ผู้เชี่ยวชาญใช้พฤติกรรมการกินและลักษณะน้ำนมวินิจฉัยภาวะน้ำนมไม่เพียงพอ ใช้หลายตำรับยาสมุนไพรเพื่อเพิ่มและบำรุงน้ำนม การใช้การวิเคราะห์เชิงเครือข่ายช่วยให้เห็นโครงสร้างและเหตุผลเชิงการรักษาของตำรับยาชัดเจนยิ่งขึ้น มีสมุนไพรบางชนิดที่มีการใช้จริงต่างจากที่พบในคัมภีร์ประถมจินดา

คำสำคัญ: การแพทย์แผนไทย; หญิงให้นมบุตร; คัมภีร์ประถมจินดา; การเพิ่มน้ำนม; น้ำนมไม่เพียงพอ

Abstract

Objective: To explore factors, symptoms, and diagnostic approaches associated with insufficient lactation of Thai Traditional medicine experts. Methods: This qualitative study used 1) semi-structured interviews with eleven experts about tative data, and to compare the herbal formulations used in current practice with those documented in the Prathom-Jinda scripture. Methods: This qualitative study involved semi-structured interviews with eleven experts to examine the characteristics of lactating women with insufficient milk supply, contributing factors, and experiences in prescribing herbal formulations. Information on relevant herbal formulas was also extracted from the Prathom-Jinda scripture. Herbs and their indications from both sources were compared, and the data were analyzed using descriptive statistics, similarity indices (Jaccard similarity coefficient), and network analysis to illustrate the relationships among herbs, data sources, and their therapeutic functions. Results: Interviews with experts showed that the most frequently reported contributing factor to insufficient lactation was dietary habits during pregnancy and the postpartum period (63.6%). The most common symptom was inadequate milk volume for breastfeeding or storage (27.3%). Diagnostic approaches were primarily based on breastfeeding behaviors and observable characteristics of breast milk. Six herbal formulations were used by experts for lactating women, whereas the Prathom-Jinda scripture documented sixteen formulas for this purpose, of which 43.8% were intended for purifying breast milk. Four formulas were reported by experts as being used to increase milk supply, while the scripture contained two such formulas. Seven herbs were found to overlap between the two sources in formulas for increasing milk production, with ginger being the most frequently used herb—36.7% among experts and 43.8% in scripture-based formulas. For herbs used to balance body elements, four were shared between experts and scripture formulations (Piper nigrum L., Ficus benjamina, Aegle marmelos (L.) Corrêa ex Roxb., and Glycyrrhiza glabra L.). Additionally, fourteen herbs were used exclusively in expert practice. Analysis using the Jaccard similarity coefficient indicated a low degree of overlap between expert-used and scripture-based herbs (0.136). However, network analysis revealed that specific herbs occupied central positions within the therapeutic network, supporting milk production, body element regulation, and breast milk quality improvement. Conclusion: Thai Traditional Medicine experts emphasize dietary behavior and breast milk characteristics in evaluating insufficient lactation and employ diverse herbal formulations for lactation enhancement. Network analysis clarified the therapeutic structure of these formulations, revealing both shared and practice-specific herbs when compared with the Prathom-Jinda scripture. Further clinical research is needed to inform evidence-based breastfeeding care guidelines.

Keywords: Thai traditional medicine; lactating women; Prathom-Jinda scripture; galactagogue; insufficient milk supply

ประสิทธิภาพและความปลอดภัยของโอเทเสโคนาโซลในการรักษาเชื้อราในช่องคลอด แบบกลับมาเป็นซ้ำ Clinical Efficacy and Safety of Oteseconazole in Recurrent Vulvovaginal Candidiasis Management

Piroon Khamlee, Suttinee Chaichofa — Wed, 31 Dec 2025 00:00:00 +0000

บทคัดย่อ

การติดเชื้อราในช่องคลอดแบบเป็นซ้ำสามารถพบได้ทั่วไปในผู้หญิงทั่วโลก โดยมีการอักเสบแบบซ้ำซากภายในช่องคลอดและอวัยวะเพศภายนอก ส่วนใหญ่เกิดจากเชื้อราแคนดิดาเป็นเชื้อก่อโรค “oteseconazole” เป็นยาต้านเชื้อราอะโซลชนิดใหม่ ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการรักษาโดยลดอัตราการกลับมาเป็นซ้ำและเพิ่มความปลอดภัยในการใช้ยา โดยการปรับแบบให้โมเลกุลยามีฤทธิ์ยับยั้งเอนไซม์ไซโตโครม P450 ในเชื้อราอย่างจำเพาะ จึงทำให้มีโอกาสเกิดอันตร-กิริยากับยาอื่นได้ต่ำลงอีกด้วย จากคุณสมบัติเฉพาะทางเภสัชจลนศาสตร์ของยานี้ เช่น ครึ่งชีวิตที่ยาวนาน และการกระจายยาในเนื้อเยื่อได้สูง ทำให้ผู้ป่วยสามารถบริหารยาได้เพียงสัปดาห์ละครั้ง ส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีความร่วมมือในการรักษา จากข้อมูลทางคลินิกพบว่า oteseconazole มีประสิทธิผลที่ดีในการลดโอกาสการกำเริบของภาวะติดเชื้อราในช่องคลอด ในขณะที่รายงานการเกิดอาการไม่พึงประสงค์ที่พบบ่อยมีอาการไม่รุนแรง เช่น อาการด้านทางเดินอาหาร และปวดศีรษะ

คำสำคัญ: เชื้อราในช่องคลอดและปากช่องคลอดแบบกลับมาเป็นซ้ำ, เชื้อแคนดิ-ดา, ยาต้านเชื้อรากลุ่มอะโซล, โอเทเสโคนาโซล

Abstract

Recurrent vulvovaginal candidiasis (RVVC) is a chronic condition affecting millions worldwide, characterized by repeated episodes of vaginal and vulvar inflammation caused by Candida species. Oteseconazole, a novel oral azole antifungal, has been developed to address the limitations of existing therapies, including incomplete resolution and high recurrence rates. Oteseconazole demonstrates potent and selective inhibition of fungal cytochrome P450 enzymes, resulting in sustained antifungal activity and significantly reduced recurrence rates. Its unique pharmacokinetic properties, including long half-life and high tissue distribution, support once-weekly dosing for maintenance therapy and may enhance patient adherence. Clinical trials report high rates of mycological and clinical cures with minimal adverse events, primarily mild gastrointestinal symptoms, and headache. Importantly, oteseconazole’s selective mechanism reduces the risk of drug-drug interactions and off-target effects. These findings suggest that oteseconazole might be a safe and effective option for managing RVVC, offering durable relief and reducing the burden of recurrent infections.

Key words: Recurrent vulvovaginal candidiasis, Candida species, novel oral azole antifungal, oteseconazole

Editorial note, table of content and instructions for authors

Charoen Treesak — Wed, 31 Dec 2025 00:00:00 +0000