การใช้วินัยเชิงบวกเพื่อส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ในนักเรียนที่มีความบกพร่องทางร่างกายและการเคลื่อนไหว
Keywords:
วินัยเชิงบวก, ความฉลาดทางอารมณ์, นักเรียนที่มีความบกพร่องทางร่างกายและการเคลื่อนไหวAbstract
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลการใช้วินัยเชิงบวกในการส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์ในนักเรียนที่มีความบกพร่องทางร่างกายและการเคลื่อนไหว กลุ่มเป้าหมาย เป็นนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ในโรงเรียนเฉพาะความพิการ จำนวน 9 คน ผู้วิจัยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง โดยคัดเลือกนักเรียนที่มีความบกพร่องทางร่างกายและการเคลื่อนไหว ด้วยการสังเกตพฤติกรรมของนักเรียนร่วมกับการสอบถามครูประจำชั้นและเพื่อนร่วมห้องเรียน เพื่อคัดเลือกนักเรียนที่มีลักษณะความฉลาดทางอารมณ์ต่ำหรือแสดงพฤติกรรมและอารมณ์ที่ผิดปกติจากทั่วไป เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1. เครื่องมือที่ใช้ในการทดลอง ได้แก่ แผนการสอนวินัยเชิงบวก 2. เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินความฉลาดทางอารมณ์ สำหรับวัยรุ่น (อายุ 12 – 17 ปี) และแบบสังเกตพฤติกรรมในห้องเรียน ดำเนินการเก็บข้อมูลเป็น 3 ระยะคือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะการทดลอง และระยะหลังการทดลอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ด้วยเครื่องมือสถิติในกลุ่ม Non-parametric Statistics ได้แก่ Wilcoxon Signed-Rank Test และ Sing Test ผลการวิจัยพบว่า หลังการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้วินัยเชิงบวก นักเรียนมีระดับความฉลาดทางอารมณ์เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบกับคะแนนก่อนการใช้กิจกรรมกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้วินัยเชิงบวกDownloads
References
Bar-On, R. (1997). The emotional intelligence inventory (EQ-i): Technical manual. Multi-Health Systems.
Denham, S. A. (2006). Social emotional competence as support for school readiness: What is it and how do we assess it? Early Education and Development, 17(1), 57–89.
Durrant, J. E. (2010). Positive discipline: The first three years. Routledge.
Goleman, D. (1995). Emotional intelligence: Why it can matter more than IQ. Bantam Books.
Mayer, J. D., & Salovey, P. (1997). What is emotional intelligence? In P. Salovey & D. J. Sluyter (Eds.), Emotional development and emotional intelligence: Educational implications (pp. 3–31). Basic Books.
Nelsen, J. (2011). Positive discipline: The classic guide to helping children develop self-discipline, responsibility, cooperation, and problem-solving skills (Rev. & updated ed.). Ballantine Books.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Journal of Educational Measurement, 14(4), 293–296.
Tütüniş, D., & Yalman-Polatlar, S. (2023). Through the positive discipline lens: Primary school teachers' busy agenda. International Online Journal of Education and Teaching, 10(4), 2629–2640.
Wen-Ling, L., & Chang-Yuan, K. (2019). Relationships among teachers' positive discipline, students' well-being, and teachers' effective teaching: A study of special education teachers and adolescent students with learning disabilities in Taiwan. International Journal of Disability, Development and Education, 66(1), 82–98. https://doi.org/10.1080/1034912X.2018.1441978
