วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบรวมพลัง 5 ขั้นตอน (CO-5STEPs) เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5

2026-03-24T02:59:29+00:00

การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมาย 1) เพื่อหาประสิทธิภาพกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบรวมพลัง 5 ขั้นตอน 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนกับหลังเรียน 3) เพื่อเปรียบเทียบทักษะการคิดวิเคราะห์ก่อนเรียนกับหลังเรียน 4) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบรวมพลัง 5 ขั้นตอน การวิจัยครั้งนี้การวิจัยแบบกึ่งทดลองในรูปแบบ One-Group Pretest-posttest Design เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แผนการจัดการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบรวมพลัง 5 ขั้นตอน แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน แบบวัดทักษะการคิดวิเคราะห์ และแบบประเมินความพึงพอใจ กลุ่มประชากร คือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา ปีการศึกษา 2567 จำนวน 207 คน และกลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวน 36 คน เป็นการสุ่มแบบกลุ่ม (cluster sampling) โดยใช้ห้องเรียนเป็นหน่วยสุ่ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที แบบกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มที่ไม่อิสระต่อกัน ผลการวิจัยพบว่า 1) กิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบรวมพลัง 5 ขั้นตอน มีประสิทธิภาพเป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ทักษะการคิดวิเคราะห์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 4) ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บอร์ดเกมร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบรวมพลัง 5 ขั้นตอนอยู่ในระดับดีมาก (The purposes of this study were: (1) to determine the efficiency of learning activities using board games integrated with the Collaborative Five-Step Learning Process (CO-5STEPs); (2) to compare students’ learning achievement before and after participating in the learning activities; (3) to compare students’ analytical thinking skills before and after participation in the learning activities; and (4) to examine students’ satisfaction with learning activities using board games integrated with the Collaborative Five-Step Learning Process.

This study employed a quasi-experimental research design using the One-Group Pretest–Posttest Design. The research instruments consisted of lesson plans based on learning activities using board games integrated with the Collaborative Five-Step Learning Process, a learning achievement test, an analytical thinking skills assessment, and a satisfaction questionnaire. The population comprised 207 Grade 5 students at Assumption College Sriracha during the 2024 academic year. The sample consisted of one Grade 5 classroom with 36 students, selected through cluster sampling using classrooms as the sampling units. Data were analyzed using mean, standard deviation, and the dependent-samples t-test. The findings revealed that: (1) the learning activities using board games integrated with the Collaborative Five-Step Learning Process achieved the efficiency criterion of 80/80; (2) students’ posttest learning achievement scores were significantly higher than their pretest scores at the .05 level; (3) students’ posttest analytical thinking skills were significantly higher than their pretest scores at the .05 level; and (4) students’ satisfaction with the learning activities using board games integrated with the Collaborative Five-Step Learning Process was at a very high level.)

การศึกษาทางมานุษยวิทยาว่าด้วยการบริโภคเลือดสัตว์: ระบบนิเวศแห่งความจำเป็นและข้อห้ามระบบอาหารในพิธีกรรม

2026-04-08T06:36:17+00:00

เลือดมีสถานะที่ขัดแย้งกันในวัฒนธรรมมนุษย์ โดยทำหน้าที่เป็นแหล่งอาหารสำคัญที่อุดมไปด้วยสารอาหาร ซึ่งมักถูกเรียกว่า "เนื้อเหลว" และทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ซึ่งมักถูกห้ามอย่างเข้มงวดทางศาสนาและวัฒนธรรม บทความนี้พิจารณาปรากฏการณ์การบริโภคเลือดข้ามวัฒนธรรม โดยสังเคราะห์กรอบทฤษฎีทางมานุษยวิทยา ได้แก่ วัตถุนิยมทางวัฒนธรรม และโครงสร้างนิยม โดยมีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อศึกษาระบบนิเวศของการบริโภคอาหารที่มีเลือดเป็นส่วนประกอบ วิธีการศึกษาจากเอกสาร บทความทางวิชาการเกี่ยวข้องกับการใช้เลือด การฆ่าสัตว์หรือไม่ได้ฆ่าแต่เพื่อนำเลือดออกจากร่างกายสัตว์มาเป็นอาหาร และเอกสารจากทางชาติพันธุ์วรรณา เช่น สังคมปศุสัตว์ชาวมาไซ แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นทางวัตถุของการบริโภคเลือดในการการปรับตัวทางนิเวศเพื่อประสิทธิภาพในการใช้ทรัพยากรและความมั่นคงทางโภชนาการจากปริมาณธาตุเหล็กในเลือด ในทางกลับกัน ข้อห้าม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศาสนายูดาห์และศาสนาอิสลาม สะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นเชิงสัญลักษณ์ในการจัดการกับธรรมชาติที่คลุมเครือของเลือดไม่ว่าจะผ่านการบริโภคหรือการห้ามล้วนถูกควบคุมโดยพิธีกรรมและเทคโนโลยี ผลการศึกษาพบว่าเลือดคือของเหลวที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง ยังคงถูกใช้ในการประกอบอาหารและประกอบพิธีกรรมในกลุ่มชนหลายชาติพันธุ์ในโลกปัจจุบัน (Blood occupies a paradoxical position in human cultures. On the one hand, it serves as an important food resource rich in nutrients and is often referred to as “liquid meat.” On the other hand, it functions as a powerful symbolic substance that is frequently subject to strict religious and cultural prohibitions. This article examines the cross-cultural phenomenon of blood consumption by synthesizing two anthropological theoretical perspectives: Cultural Materialism and Structuralism. The study aims to investigate the food ecology of dietary systems in which blood constitutes a significant component. The research is based on a review of documents and academic literature concerning the use of blood as food, including practices involving animal slaughter as well as non-lethal blood extraction for consumption. Ethnographic accounts, particularly those of the Maasai pastoralists, demonstrate the material necessity of blood consumption as an ecological adaptation that enhances resource efficiency and contributes to nutritional security through the high iron content of blood. In contrast, dietary prohibitions concerning blood, especially in Judaism and Islam, reflect the symbolic need to regulate the ambiguous nature of blood. Whether through consumption or prohibition, blood is subject to ritual controls and technological processes that govern its use and meaning. The findings reveal that blood is a highly nutritious substance that continues to be incorporated into culinary practices and ritual activities among numerous ethnic groups around the world. The persistence of blood consumption and blood-related rituals highlights the dynamic interplay between ecological necessity, cultural values, and symbolic systems in shaping human food practices.)

สถานการณ์และข้อเสนอเกี่ยวกับการฟื้นฟูตลาดชุมชนตลาดบ้านคลองช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

2024-11-20T08:17:47+00:00

งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ (1) เพื่อศึกษาสถานการณ์ของตลาดชุมชน ตลาดบ้านคลองช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ (2) เพื่อระบุข้อเสนอการฟื้นฟูตลาดชุมชน ตลาดบ้านคลองช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์เอกสาร และ การสัมภาษณ์กับกลุ่มผู้ให้ข้อมูลด้านองค์ความรู้ในชุมชน และ ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงเกี่ยวกับการฟื้นฟูตลาดชุมชน รวม 22 รูป/คน ด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิเคราะห์พบว่า (1) สถานการณ์ของตลาดชุมชน ตลาดบ้านคลองช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน อธิบายผ่านสภาพแวดล้อมทางกายภาพอันเป็นชุมชนลุ่มแม่น้ำ ตลาดมีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับน้ำและช่องทางการสัญจรทางน้ำเป็นหลัก ต่อมาเกิดการย้ายถิ่นฐาน รวมถึงผู้นำท้องถิ่นและนักการเมืองท้องถิ่นให้ความสำคัญกับการพัฒนาด้านอื่น โดยเฉพาะมีถนนตัดผ่านบริเวณตลาดชุมชนซึ่งถือได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญและเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของตลาดชุมชนให้ไม่สามารถเป็นตลาดชุมชนในรูปแบบเดิมได้ และ (2) ข้อเสนอในการฟื้นฟูตลาดชุมชน ตลาดบ้านคลองช้าง อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แบ่งเป็น 3 ด้านหลัก ประกอบด้วย 1. ด้านการปรับปรุงทางกายภาพให้กลายเป็นตลาดชุมชนเชิงอนุรักษ์ 2. ด้านนโยบายของผู้นำท้องถิ่นเพื่อการฟื้นฟูตลาดชุมชน ให้การทำงานในลักษณะเครือข่าย ภาครัฐ เอกชน โดยเฉพาะภาคประชาสังคม และ คนในชุมชน สู่การเป็นตลาดชุมชนเชิงท่องเที่ยว และ 3 ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนในท้องถิ่นผ่านการให้ความร่วมมือในการเป็นแหล่งข้อมูลไปจนถึงเป็นส่วนหนึ่งของคณะทำงานเพื่อฟื้นฟูตลาดบ้านคลองช้าง (

This research had two objectives: (1) to examine the situation of Ban Khlong Chang Community Market in Maharat District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province, and (2) to identify proposals for the revitalization of Ban Khlong Chang Community Market in Maharat District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province. This study employed a qualitative research approach, utilizing document analysis and in-depth interviews with 22 key informants, including community knowledge holders and individuals directly involved in the revitalization of the community market. Data were analyzed using content analysis.

The findings revealed that: (1) the situation of Ban Khlong Chang Community Market from the past to the present can be understood through its physical environment as a riverine community. Historically, the market was closely connected to water resources and water-based transportation routes. Subsequently, population migration occurred, while local leaders and politicians increasingly prioritized other forms of development. In particular, the construction of a road through the market area constituted a major turning point that significantly altered the market’s circumstances, making it impossible for the community market to continue functioning in its traditional form. (2) Proposals for the revitalization of Ban Khlong Chang Community Market can be categorized into three main dimensions: first, physical improvements aimed at transforming the market into a conservation-oriented community market; second, local leadership policies that promote revitalization through collaborative networks involving government agencies, the private sector, civil society organizations, and community members, with the goal of developing the market into a tourism-oriented community market; and third, the participation of local residents through their involvement as information providers and as members of working groups responsible for the revitalization of Ban Khlong Chang Community Market.)

การส่งเสริมความยั่งยืนของวิถีชาวประมงและแนวทางการแก้ไขปัญหา การใช้โพงพางในบริบททางกฎหมาย

2026-04-17T06:56:57+00:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการใช้โพงพางและวิถีชาวประมงพื้นบ้าน ศึกษามาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง และเสนอนโยบายในการแก้ไขปัญหาการใช้โพงพางควบคู่กับการส่งเสริมความยั่งยืนของวิถีชีวิตชาวประมงในพื้นที่ชุมชนหัวเขาแดง อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา การวิจัยใช้วิธีวิจัยเชิงเอกสาร โดยศึกษากฎหมายไทย กฎหมายต่างประเทศ ได้แก่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวและสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ รวมถึงกฎหมายและหลักการระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการทำประมงอย่างรับผิดชอบและการป้องกันการทำประมงผิดกฎหมาย ผลการศึกษาพบว่า โพงพางเป็นเครื่องมือประมงพื้นบ้านที่ผูกพันกับวิถีชีวิตและเศรษฐกิจฐานรากของชุมชนมาอย่างยาวนาน แต่ลักษณะการทำงานของเครื่องมือดังกล่าวส่งผลกระทบต่อสัตว์น้ำวัยอ่อน ระบบนิเวศ และความปลอดภัยในการเดินเรือ กฎหมายไทยกำหนดให้โพงพางเป็นเครื่องมือต้องห้ามตามพระราชกำหนดการประมง พ.ศ. 2558 โดยใช้แนวทางควบคุมแบบระบุชื่อเครื่องมือ ขณะที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เน้นการควบคุมตามลักษณะการทำงานของเครื่องมือ และกฎหมายของสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ ใช้ระบบการจัดการหลายระดับโดยให้ความสำคัญกับพื้นที่ น่านน้ำเทศบาล และการมีส่วนร่วมของท้องถิ่น ข้อค้นพบสำคัญคือ ประเทศไทยมีกฎหมายที่เพียงพอในเชิงสภาพบังคับ แต่ยังขาดกลไกเปลี่ยนผ่านที่สมดุลระหว่างการอนุรักษ์ทรัพยากรกับการดำรงชีพของชาวประมง งานวิจัยจึงเสนอให้จัดตั้งคณะทำงานร่วม พัฒนามาตรการควบคุมตามผลกระทบจริง กำหนดพื้นที่และฤดูกาลประมง และสนับสนุนอาชีพทางเลือกอย่างเป็นระบบ (This research aims to examine the problems associated with the use of Phong Pang fishing gear and the livelihoods of small-scale fishers, investigate relevant legal measures, and propose policy recommendations for addressing the use of Phong Pang while promoting the sustainability of fishing communities in Hua Khao Daeng Community, Sathing Phra District, Songkhla Province. The study employed documentary research, analyzing Thai laws, foreign laws from the Lao People’s Democratic Republic and the Republic of the Philippines, as well as international laws and principles concerning responsible fisheries and the prevention of illegal fishing. The findings reveal that Phong Pang is a traditional fishing gear that has long been embedded in the livelihoods and local economies of fishing communities. However, its operational characteristics have adverse impacts on juvenile aquatic species, ecosystems, and navigational safety. Under Thailand’s Fisheries Ordinance B.E. 2558 (2015), Phong Pang is classified as a prohibited fishing gear through an approach based on the explicit designation of prohibited gear types. In contrast, the Lao People’s Democratic Republic regulates fishing gear according to its operational characteristics, while the Republic of the Philippines adopts a multi-level management system emphasizing spatial management, municipal waters, and local participation. A key finding is that although Thailand possesses adequate legal enforcement mechanisms, it lacks balanced transitional measures that reconcile resource conservation with the livelihoods of fishers. The study therefore proposes the establishment of joint working groups, the development of impact-based regulatory measures, the designation of fishing zones and seasons, and systematic support for alternative livelihoods as strategies for promoting both sustainable fisheries management and community well-being.)

อิทธิพลของพฤติกรรมการใช้งาน TikTok ต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง โดยมีการเปรียบเทียบทางสังคมเป็นตัวแปรส่งผ่านของนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน

2026-03-24T03:32:38+00:00

ในยุคที่เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตประจำวัน TikTok ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในฐานะสื่อออนไลน์เพื่อการสื่อสารและการสร้างตัวตน งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอิทธิพลของพฤติกรรมการใช้งาน TikTok ที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง โดยมีการเปรียบเทียบทางสังคมเป็นตัวแปรส่งผ่าน การศึกษานี้ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง (Cross-sectional design) กลุ่มตัวอย่างคือนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน จำนวน 224 คน ซึ่งได้มาโดยวิธีการเลือกแบบบังเอิญ (Accidental sampling) เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามพฤติกรรมการใช้งาน TikTok (α = .798) แบบสอบถามการเปรียบเทียบทางสังคม แบ่งเป็น 1) การเปรียบเทียบกับบุคคลที่เหนือกว่า (α = .873) 2) การเปรียบเทียบกับบุคคลที่ด้อยกว่า (α = .940) และแบบสอบถามการเห็นคุณค่าในตนเอง (α = .838) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์อิทธิพลส่งผ่าน (Mediation analysis) ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการใช้งาน TikTok มีอิทธิพลทางตรงต่อการเห็นคุณค่าในตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (β = .159, p < .001) นอกจากนี้ การเปรียบเทียบทางสังคมกับบุคคลที่เหนือกว่ายังส่งผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทิศทางบวก (β = .128, p < .001) แสดงให้เห็นว่าการเปรียบเทียบตนเองกับบุคคลที่เหนือกว่าบน TikTok อาจช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้บุคคลประเมินคุณค่าในตนเองเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม การเปรียบเทียบกับบุคคลที่ด้อยกว่าไม่ส่งผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (β = .022, p = .529) แสดงว่าการเปรียบเทียบลักษณะนี้ไม่สามารถอธิบายการเปลี่ยนแปลงของการเห็นคุณค่าในตนเองได้อย่างชัดเจน ผลการวิเคราะห์อิทธิพลส่งผ่านพบว่า พฤติกรรมการใช้งาน TikTok มีอิทธิพลทางอ้อมต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง โดยส่งผ่านการเปรียบเทียบตนเองกับบุคคลที่เหนือกว่า ข้อค้นพบนี้สะท้อนให้เห็นว่า การเปรียบเทียบทางสังคมกับบุคคลที่เหนือกว่าเป็นกลไกสำคัญที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการใช้งาน TikTok และการเห็นคุณค่าในตนเอง ซึ่งสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการส่งเสริมการรู้เท่าทันสื่อและการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อสร้างแรงบันดาลใจและเสริมสร้างสุขภาวะทางจิต โดยเฉพาะในกลุ่มวัยรุ่นและเยาวชน (

In an era in which technology plays an increasingly significant role in everyday life, TikTok has gained widespread popularity as an online platform for communication and self-presentation. This study aimed to examine the influence of TikTok usage behavior on self-esteem, with social comparison serving as a mediating variable. The study employed a cross-sectional descriptive research design. The sample consisted of 224 undergraduate students from Kasetsart University, Bangkhen Campus, selected through accidental sampling. The research instruments included a TikTok usage behavior questionnaire (α = .798), a social comparison questionnaire comprising two dimensions: (1) upward social comparison (α = .873) and (2) downward social comparison (α = .940), and a self-esteem questionnaire (α = .838). Data were analyzed using descriptive statistics, correlation analysis, and mediation analysis. The findings revealed that TikTok usage behavior had a statistically significant direct effect on self-esteem (β = .159, p < .001). In addition, upward social comparison exerted a statistically significant positive effect on self-esteem (β = .128, p < .001), suggesting that comparing oneself with individuals perceived as superior on TikTok may inspire users to evaluate themselves more positively and enhance their sense of self-worth. However, downward social comparison did not have a statistically significant effect on self-esteem (β = .022, p = .529), indicating that this form of comparison does not clearly explain variations in self-esteem. The mediation analysis further demonstrated that TikTok usage behavior indirectly influenced self-esteem through upward social comparison. These findings suggest that upward social comparison serves as a key mechanism underlying the relationship between TikTok use and self-esteem. The results may inform strategies for promoting media literacy and encouraging the constructive use of social media to foster inspiration and psychological well-being, particularly among adolescents and young adults.)

การรับรู้เชิงยุทธศาสตร์และขีดความสามารถเชิงองค์การ: เบื้องหลังบทบาทนำของไทยในกลุ่มความมั่นคงระดับภูมิภาคช่วงสงครามอินโดจีนครั้งที่ 3

2026-03-20T10:32:39+00:00

บทความวิจัยนี้มุ่งวิเคราะห์กลไกเชิงสาเหตุของบทบาทนำของประเทศไทยในวิกฤตการณ์กัมพูชาหรือสงครามอินโดจีนครั้งที่ 3 ช่วงทศวรรษ 1980 ผ่านกรอบทฤษฎีสัจนิยมคลาสสิกใหม่ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าบทบาทนำของไทยไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะแรงกดดันเชิงโครงสร้างจากระบบระหว่างประเทศ แต่ถูกขับเคลื่อนผ่านตัวแปรแทรกกลางระดับรัฐที่สำคัญ 2 ประการ ประการแรก คือ การรับรู้ภัยคุกคามเชิงยุทธศาสตร์ที่ถูกหล่อหลอมจากพันธนาการทางภูมิศาสตร์และมรดกความสัมพันธ์กับตะวันตก ซึ่งทำหน้าที่เป็นเงื่อนไขจำเป็นในการตีความและให้ความหมายต่อภัยคุกคามที่เกิดขึ้น ประการที่สอง คือ ขีดความสามารถเชิงองค์การและเอกภาพเชิงสถาบันในสมัยรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ อันเป็นเงื่อนไขที่เพียงพอในการแปรเปลี่ยนผลจากการรับรู้เชิงยุทธศาสตร์ไปสู่การดำเนินนโยบายเชิงรุกได้อย่างมีเอกภาพ กลไกดังกล่าวส่งผลให้ไทยสามารถดำเนินยุทธศาสตร์การสร้างความชอบธรรมผ่านเวทีสากลเพื่อยกระดับประเด็นพรมแดนให้กลายเป็นวาระความมั่นคงร่วม ควบคู่ไปกับการจัดวางแนวร่วมทางยุทธศาสตร์ที่มีความยืดหยุ่นและก้าวข้ามข้อจำกัดทางอุดมการณ์ จนสามารถกดดันให้เวียดนามยอมถอนทหารออกจากกัมพูชาได้ในที่สุด บทความนี้จึงยืนยันถึงความสำคัญของปัจจัยภายในรัฐในฐานะตัวกรองที่มีผลต่อการกำหนดพฤติกรรมและการสถาปนาอำนาจนำของรัฐขนาดกลางภายใต้บริบทของสงครามเย็น (This research article aims to analyze the causal mechanism of Thailand's leading role in the Cambodian crisis or the Third Indochina War during the 1980s through the theoretical framework of Neoclassical Realism. The findings indicate that Thailand's leading role did not emerge solely from the structural pressure of the international system, but was driven by two key state-level intervening variables. First is the strategic perception, shaped by the tyranny of geography and the Western linkage, which served as a necessary condition for interpreting and giving meaning to the emerging threat. Second is the organizational power and institutional unity during General Prem Tinsulanonda's administration, serving as a sufficient condition to transform the outcomes of strategic perception into a unified proactive policy implementation. Such a mechanism enabled Thailand to execute the securitization strategy through international arenas to elevate the border issue into a common security agenda, coupled with a flexible strategic alignment that transcended ideological constraints, ultimately pressuring Vietnam to withdraw its troops from Cambodia. This article therefore affirms the significance of domestic factors as a filter determining the state behavior and the establishment of leadership of a middle power under the context of the Cold War.)

การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นอยุธยากับกลยุทธ์การสื่อสารการตลาดดิจิทัลเพื่อยกระดับวิสาหกิจชุมชนในเขตเมืองมรดกโลก: แนวทางการพัฒนาแบบยั่งยืนสำหรับเมืองประวัติศาสตร์

2026-03-20T04:00:26+00:00

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาแนวทางการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นอยุธยากับกลยุทธ์การสื่อสารการตลาดดิจิทัล เพื่อยกระดับวิสาหกิจชุมชนในเขตเมืองมรดกโลกอย่างยั่งยืน การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสม ประชากร คือ วิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาและพื้นที่โดยรอบ จำนวน 347 แห่ง กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพ จำนวน 30 คน กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ จำนวน 185 แห่ง และกลุ่มทดลอง จำนวน 20 แห่ง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบสอบถาม และแบบบันทึกการสังเกต วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและการวิเคราะห์เชิงตีความ ส่วนข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ด้วยสถิติพรรณนา t-test และ ANOVA ผลการวิจัยพบภูมิปัญญาท้องถิ่นอยุธยาที่มีศักยภาพ 5 ประเภทหลัก โดยภูมิปัญญาด้านหัตถกรรมและอาหารมีศักยภาพสูงสุด เนื่องจากความเป็นของแท้และความสามารถในการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านสื่อดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ การวิจัยได้พัฒนากรอบแนวคิด "AYUTTHAYA Digital Heritage Marketing Framework" ซึ่งประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ การเล่าเรื่อง การมีส่วนร่วมของชุมชน การวัดผลและปรับปรุง การใช้ภาพและวิดีโอ และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีเสริม ผลการวิเคราะห์ ANOVA พบว่า การเล่าเรื่องมีผลต่อความสำเร็จสูงสุด (F = 45.67, p < 0.001) ผลการทดสอบประสิทธิภาพพบการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกตัวชี้วัด (p < 0.001) ได้แก่ การเข้าถึงลูกค้าออนไลน์เพิ่มขึ้นร้อยละ 245 รายได้จากการขายออนไลน์เพิ่มขึ้นร้อยละ 167 ราคาขายเฉลี่ยเพิ่มขึ้นร้อยละ 34 การมีส่วนร่วมของชุมชนเพิ่มขึ้นร้อยละ 78 การถ่ายทอดภูมิปัญญาเพิ่มขึ้นร้อยละ 145 และอัตราการซื้อซ้ำอยู่ที่ร้อยละ 68 ผลการวิจัยพิสูจน์ให้เห็นว่าการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นกับเทคโนโลยีดิจิทัลสามารถสร้างวงจรแห่งความยั่งยืนที่เศรษฐกิจและวัฒนธรรมเสริมสร้างซึ่งกันและกัน องค์ความรู้ที่ได้สามารถประยุกต์ใช้กับเมืองมรดกโลกอื่น ๆ และสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนของสหประชาชาติ โดยเฉพาะเป้าหมายที่ 8 และ 11 (This research aims to develop an approach for integrating Ayutthaya local wisdom with digital marketing communication strategies to sustainably enhance community enterprises within the World Heritage City. The study employed a mixed-methods research design. The population consisted of 347 community enterprises located within and around the Ayutthaya Historical Park area. The sample comprised 30 participants for the qualitative study, 185 community enterprises for the quantitative study, and 20 enterprises in the experimental group. Research instruments included in-depth interview guides, questionnaires, and observation records. Qualitative data were analyzed using content and interpretive analyses, while quantitative data were analyzed using descriptive statistics, t-tests, and analysis of variance (ANOVA). The findings identified five major categories of Ayutthaya local wisdom with high development potential, among which handicrafts and culinary heritage exhibited the greatest potential due to their authenticity and their capacity to effectively convey stories through digital media. Based on these findings, the study developed the “AYUTTHAYA Digital Heritage Marketing Framework,” comprising five key components: storytelling, community engagement, measurement and improvement, visual and video communication, and the application of emerging technologies. The ANOVA results indicated that storytelling had the greatest influence on enterprise success (F = 45.67, p < 0.001). The effectiveness assessment demonstrated statistically significant improvements across all indicators (p < 0.001), including a 245% increase in online customer reach, a 167% increase in online sales revenue, a 34% increase in average selling price, a 78% increase in community participation, a 145% increase in local wisdom transmission, and a repeat purchase rate of 68%. The findings demonstrate that integrating local wisdom with digital technologies can create a virtuous cycle of sustainability in which economic development and cultural preservation mutually reinforce one another. The knowledge generated by this study may be adapted for other World Heritage Cities and contributes to the achievement of the United Nations Sustainable Development Goals (SDGs), particularly Goals 8 and 11.)

การศึกษาเปรียบเทียบระบบการจัดเก็บภาษีผู้สูงอายุของประเทศไทยและต่างประเทศ

2025-11-17T08:46:15+00:00

ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุสมบูรณ์แบบ ซึ่งส่งผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจและการจัดเก็บภาษีอย่างมีนัยสำคัญ การศึกษาระบบการจัดเก็บภาษีสำหรับผู้สูงอายุจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง เพื่อเตรียมความพร้อมในการรองรับภาระทางการคลังที่เพิ่มขึ้น พร้อมทั้งสร้างความเป็นธรรมทางภาษีให้แก่กลุ่มประชากรสูงอายุ การวิจัยนี้มุ่งศึกษาเปรียบเทียบระบบการจัดเก็บภาษีสำหรับผู้สูงอายุของประเทศไทยกับประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศญี่ปุ่น และสาธารณรัฐอินเดีย ซึ่งเป็นประเทศที่มีระบบการจัดเก็บภาษีสำหรับผู้สูงอายุที่มีความหลากหลายและมีมาตรการรองรับสังคมผู้สูงอายุอย่างเป็นระบบ โดยได้วิเคราะห์เปรียบเทียบในประเด็นหลัก ได้แก่ โครงสร้างภาษี สิทธิประโยชน์ทางภาษี และผลกระทบทางเศรษฐกิจต่อรัฐและประชาชน จากการศึกษาพบว่า โครงสร้างภาษีของประเทศไทยสำหรับผู้สูงอายุยังคงยึดโยงกับระบบภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาโดยมีการยกเว้นและลดหย่อนในลักษณะจำกัด ซึ่งขาดความยืดหยุ่นเมื่อเทียบกับต่างประเทศ ในขณะที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น และสาธารณรัฐอินเดีย ได้ออกแบบโครงสร้างภาษีที่แตกต่างกันตามอายุและระดับรายได้อย่างเป็นระบบ ในด้านสิทธิประโยชน์ทางภาษี พบว่าสหรัฐอเมริกาเน้นการใช้เครดิตภาษีและการยกเว้นรายได้จากประกันสังคม ญี่ปุ่นใช้การลดหย่อนแบบขั้นบันไดตามช่วงอายุและรายได้ ส่วนสาธารณรัฐอินเดียแบ่งกลุ่มผู้สูงอายุเป็นสองระดับเพื่อกำหนดสิทธิประโยชน์ที่แตกต่างกัน ซึ่งสะท้อนแนวคิดความสามารถในการเสียภาษีของผู้สูงอายุอย่างชัดเจน นอกจากนี้ การออกแบบมาตรการภาษีดังกล่าวยังส่งผลต่อเศรษฐกิจโดยรวม กล่าวคือ รัฐสามารถบริหารภาระทางการคลังควบคู่กับการคุ้มครองคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ขณะที่ประชาชนสูงวัยได้รับการบรรเทาภาระภาษีและมีความมั่นคงทางเศรษฐกิจมากขึ้นเมื่อเทียบกับระบบของประเทศไทยในปัจจุบัน จากการศึกษาพบว่า ประเทศไทยควรปรับปรุงโครงสร้างภาษีของผู้สูงอายุให้มีความยืดหยุ่นและสอดคล้องกับระดับอายุและรายได้ โดยพิจารณาการยกเว้นภาษีในลักษณะขั้นบันไดตามช่วงอายุ ในด้านสิทธิประโยชน์ทางภาษี ควรขยายมาตรการลดหย่อนที่สะท้อนภาระรายจ่ายที่แท้จริงของผู้สูงอายุ โดยเฉพาะค่ารักษาพยาบาลและการส่งเสริมการออมเพื่อวัยเกษียณผ่านกลไกภาษี ขณะเดียวกัน การออกแบบระบบภาษีดังกล่าวควรมุ่งสร้างสมดุลระหว่างการรักษาฐานรายได้ของรัฐและการคุ้มครองคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ซึ่งจะช่วยลดผลกระทบเชิงลบต่อเศรษฐกิจมหภาคและเสริมสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจให้แก่ประชาชนในสังคมสูงวัยอย่างยั่งยืน (

Thailand is transitioning into a complete aged society, creating significant challenges for fiscal sustainability and tax administration. Developing appropriate taxation systems for older adults is therefore essential to ensure tax equity and support the well-being of the aging population. This study compares taxation systems for older adults in Thailand with those of the United States, Japan, and the Republic of India, countries that have established diverse and systematic measures to address population aging. The analysis focuses on three key dimensions: tax structures, tax benefits, and their economic impacts on governments and citizens. The findings reveal that Thailand’s taxation system for older adults remains largely integrated into the personal income tax framework, offering limited exemptions and deductions with relatively low flexibility. In contrast, the United States, Japan, and India have developed tax systems that differentiate tax measures according to age and income levels. The United States emphasizes tax credits and exemptions for social security income, Japan employs graduated deductions based on age and income brackets, and India classifies older adults into different age groups to provide differentiated tax benefits. These approaches reflect the principle of taxpayers’ ability to pay. The study further finds that well-designed tax policies can balance fiscal sustainability with the protection of older adults’ quality of life by reducing tax burdens and enhancing economic security. Therefore, Thailand should reform its taxation system by introducing age-based progressive exemptions, expanding deductions for healthcare expenses, and promoting retirement savings through tax incentives. Such reforms would help maintain government revenue while strengthening economic security and improving the quality of life of older adults in an aging society.)

บทบาทของผู้นําสี่เสาหลักต่อการอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรมจีนของคนไทยเชื้อสายจีน ในอําเภอเบตง จังหวัดยะลา

2026-03-20T11:32:11+00:00

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) ศึกษาวัฒนธรรมจีนของคนไทยเชื้อสายจีนในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา 2) ศึกษาการมีส่วนร่วมของผู้นำสี่เสาหลักและประชาชนต่อการอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรมจีน 3) เพื่อเสนอแนะแนวทางการบริหารจัดการอนุรักษ์และสืบสานวัฒนธรรมจีนของคนไทยเชื้อสายจีนให้ดำรงคงอยู่ท่ามกลางสังคมพหุวัฒนธรรม การวิจัยครั้งนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ กล่าวคือ ศึกษาจากจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง (Documentary study) สัมภาษณ์เชิงลึก (In depth interview) และ เสวนากลุ่มย่อย (Focus group) โดยแบ่งผู้ให้ข้อมูล ออกเป็น 3 กลุ่ม ประกอบด้วย 1) กลุ่มผู้นำสี่เสาหลัก คือ ผู้นำท้องถิ่น ผู้นำท้องที่ ผู้นำตามธรรมชาติ และ ผู้นำสมาคมคนจีน/ผู้นำศาสนา 2) ประชาชนชาวจีนเชื้อสายไทย และ 3) กลุ่มผู้นำที่เกี่ยวข้องในการส่งเสริมสนับสนุนในเรื่องวัฒนธรรมพื้นที่เบตง ประกอบด้วย หน่วยงานรัฐ หน่วยงานรัฐวิสาหกิจ และหน่วยงานเอกชน ผลการศึกษาพบว่า วัฒนธรรมของคนไทยเชื้อสายจีนในอำเภอเบตงสามารถแบ่งออกเป็น 3 วัฒนธรรมที่สำคัญ กล่าวคือ 1) ภาษาจีน 2) ประเพณีชาวจีน และ 3) วัฒนธรรมด้านอาหาร และการมีส่วนร่วมของผู้นำสี่เสาหลักมีบทบาทโดดเด่นในเรื่องการส่งเสริมวัฒนธรรมหลักในลักษณะที่เป็นทางการ เพื่อผลักดันสู่การท่องเที่ยวและเศรษฐกิจในพื้นที่ ขณะที่กิจกรรมประเพณีวัฒนธรรมย่อยถูกผลักเป็นวัฒนธรรมชายขอบ ที่ไม่ค่อยได้รับการสนับสนุน ส่วนใหญ่มีการจัดกิจกรรมภายในครอบครัวของแต่ละเชื้อสาย ในลักษณะแบบไม่เป็นทางการ ฉะนั้นแนวทางการบริหารจัดการเพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมและประเพณีจีนเบตง ควรแบ่งเป็น 2 แนวทาง คือ แนวทางการส่งเสริมประเพณีวัฒนธรรมหลัก และแนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมย่อย ทั้งสองแนวทางควรพัฒนาและส่งเสริมไปในแนวทางเดียวกัน คือ การส่งเสริมในเรื่องการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่สามารถเชื่อมโยงระหว่างกัน ข้อเสนอแนะ ศูนย์อำนวยการบริหารจัดการจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.) ร่วมกับหน่วยงานเกี่ยวข้องควรมีการจัดทำแผนพัฒนาแม่บทเมืองเบตงสำหรับทุกหน่วยงานในการนำไปใช้ในการพัฒนา เพื่อให้เห็นทิศทางของการทำงานร่วมกัน และหนุนเสริมพื้นที่เบตงในลักษณะของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ทั้งวัฒนธรรมหลักและวัฒนธรรมย่อย เพื่อสร้างความเชื่อมโยงระหว่างกัน ทั้งในมิติของวัฒนธรรมอาหาร สภาพแวดล้อม ธรรมชาติ และวิถีชีวิตของผู้คน ในขณะที่การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย สำนักงานนราธิวาส เข้ามาสนับสนุนในลักษณะของการสร้างพื้นที่นันทนาการ และเส้นทางของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม การสร้างแพคเกจท่องเที่ยวในหลากหลายรูปแบบผ่านการประชาสัมพันธ์ (

This study aims to: (1) examine the Chinese culture of Thai-Chinese communities in Betong District, Yala Province; (2) investigate the participation of the four pillars of leadership and local communities in preserving and sustaining Chinese culture; and (3) propose management approaches for preserving and sustaining Chinese culture among Thai-Chinese communities amid a multicultural society. This study employed a qualitative research methodology, including documentary research, in-depth interviews, and focus group discussions. The informants were divided into three groups: (1) the four pillars of leadership, comprising local administrative leaders, local community leaders, natural leaders, and leaders of Chinese associations or religious leaders; (2) Thai-Chinese residents; and (3) stakeholders involved in promoting cultural development in Betong, including government agencies, state enterprises, and private organizations. The findings revealed that the culture of Thai-Chinese communities in Betong District can be categorized into three major dimensions: (1) the Chinese language, (2) Chinese traditions and festivals, and (3) food culture. The participation of the four pillars of leadership was found to play a prominent role in promoting major cultural traditions through formal mechanisms aimed at enhancing tourism and local economic development. In contrast, minor cultural traditions have become marginalized and receive limited support, with most activities being organized informally within families of different Chinese subgroups. Therefore, management approaches for preserving Chinese culture and traditions in Betong should be divided into two complementary strategies: (1) promoting major cultural traditions and (2) developing and revitalizing minor cultural traditions. Both strategies should be integrated under a cultural tourism framework that creates linkages among various cultural elements. The study further recommends that the Southern Border Provinces Administrative Centre (SBPAC), in collaboration with relevant agencies, formulate a master development plan for Betong to provide a common framework for area-based development and strengthen Betong as a cultural tourism destination. Such a plan should integrate both major and minor cultural traditions, linking food culture, environmental and natural resources, and local ways of life. In addition, the Tourism Authority of Thailand (Narathiwat Office) should support the development of recreational spaces, cultural tourism routes, and tourism packages through strategic promotional activities.)

ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจซื้ออุปกรณ์ประดับยนต์รถออฟโรดของตรายี่ห้อหนึ่ง

2026-03-20T10:22:05+00:00

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ปัจจัยด้านรูปแบบการดำเนินชีวิต และส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจซื้ออุปกรณ์ประดับยนต์รถออฟโรดของตรายี่ห้อหนึ่ง โดยศึกษาถึงลักษณะรูปแบบการดำเนินชีวิตของผู้บริโภค ปัจจัยส่วนประสมการตลาดด้านผลิตภัณฑ์ พฤติกรรมของผู้บริโภค และความตั้งใจซื้ออุปกรณ์ประดับยนต์รถออฟโรดของตรายี่ห้อหนึ่ง และกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ ผู้บริโภคที่ตั้งใจซื้ออุปกรณ์ประดับยนต์รถออฟโรดของตรายี่ห้อหนึ่ง กรุงเทพฯ/ชลบุรี/ระยอง 335 คน ซึ่งได้จากการคัดกรองข้อมูลที่แบบแจกแจงปกติ จากผู้ตอบแบบสอบถามทั้งหมด 400 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ค่าแปรปรวนทางเดียว การวิเคราะห์เชิงถดถอยแบบ Enter Method โดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป(SPSS version 29.0.1) ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับลักษณะรูปแบบการดำเนินชีวิต ส่วนประสมทางการตลาด(4Ps) และความตั้งใจซื้ออุปกรณ์ประดับยนต์รถออฟโรด โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเฉพาะในด้านชอบความท้าทาย ชอบธรรมชาติ/เข้าป่า เติมเต็มความฝันในวัยเด็ก ต้องการสังคมที่เข้าใจในเรื่องรถออฟโรด ชอบความปลอดภัย และใช้ในการแข่งขัน ในด้านพฤติกรรมผู้บริโภค พบว่า ร้อยละ 49.3 เลือกซื้อสินค้าจากความนิยมในแบรนด์ ร้อยละ 65.1 ซื้อสินค้า 1-2 ครั้งต่อปี ร้อยละ 41.5 มีค่าใช้จ่ายในการซื้อแต่ละครั้งมากกว่า 30,001 บาท และร้อยละ 60.9 ใช้ข้อมูลจากสื่อออนไลน์ในการตัดสินใจซื้อ ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า ตัวแปรอิสระทั้ง 10 ตัว ได้แก่ ด้านรูปแบบการดำเนินชีวิต และส่วนประสมทางการตลาด สามารถร่วมกันทำนายความตั้งใจซื้อได้ในระดับร้อยละ 52.8 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจซื้ออย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ ชอบธรรมชาติ/เข้าป่า ชอบความปลอดภัย ปัจจัยด้านผลิตภัณฑ์ ช่องทางจำหน่าย และการส่งเสริมการตลาด โดยผลการวิจัยนี้สามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการวางแผนกลยุทธ์ทางการตลาด การพัฒนาผลิตภัณฑ์ การเลือกช่องทางจัดจำหน่าย และการส่งเสริมการตลาดให้สอดคล้องกับพฤติกรรมและความต้องการของกลุ่มลูกค้าเป้าหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวมทั้งใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับการศึกษาวิจัยในอนาคตได้อีกด้วย (This research aims to examine the influence of lifestyle factors and the marketing mix on consumers’ purchase intention toward off-road vehicle accessories of a particular brand. The study investigates consumers’ lifestyle characteristics, product-related marketing mix factors, consumer behavior, and purchase intention toward off-road vehicle accessories. The sample consisted of 335 consumers in Bangkok, Chonburi, and Rayong who intended to purchase off-road vehicle accessories of a particular brand. The sample was selected from 400 questionnaire respondents after screening for normal data distribution. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, one-way analysis of variance (ANOVA), and multiple regression analysis using the Enter Method with SPSS version 29.0.1. The findings revealed that respondents reported the highest level of agreement regarding lifestyle characteristics, the marketing mix (4Ps), and purchase intention. Key lifestyle attributes included preferences for challenges, nature exploration and off-road activities, fulfilling childhood dreams, seeking communities with shared interests in off-road vehicles, valuing safety, and participating in competitions. Regarding consumer behavior, 49.3% of respondents purchased products due to brand popularity, 65.1% made purchases one to two times per year, 41.5% spent more than 30,001 baht per purchase, and 60.9% relied on online media for purchase decisions. The hypothesis testing results indicated that the ten independent variables, comprising lifestyle and marketing mix factors, jointly explained 52.8% of the variance in purchase intention at a statistically significant level. Significant predictors of purchase intention included preferences for nature exploration, safety orientation, product factors, distribution channels, and marketing promotion. The findings provide practical implications for strategic marketing planning, product development, channel selection, and promotional activities to better align with the behaviors and needs of target consumers.)