ไวรัสตับอักเสบ ซี

Abstract

ไวรัสตับอักเสบ ซี (hepatitis C virus, HCV) เดิมถูกจัดรวมอยู่ในกลุ่มของไวรัสตับอักเสบชนิด non-A non-B ไวรัสนี้เป็นต้นเหตุสำคัญของการติดเชื้อตับอักเสบหลังได้รับเลือด (post-transfusion non-A, non-B hepatitis) ถึงแม้ว่าจะยังไม่สามารถแยกเชื้อหรือเพาะเชื้อไวรัสนี้ได้ แต่ด้วยความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ในด้านพันธุวิศวกรรมทำให้ HCV ได้รับการตรวจพบและจำแนก และถูกจัดอยู่ในตระกูล Flaviviridae ไวสรัสนี้มีสารพันธุกรรมเป็น RNA สายเดี่ยวมีขนาด 9400 นิวคลีโอไทด์ จากการค้นพบเชื้อ HCV เป็นผลทำให้ลดอุบัติการของโรคตับอักเสบหลังได้รับเลือดลงอย่างมากจนเหลือน้อยกว่าร้อยละ 1 ปัญหาสำคัญของการติดเชื้อ HCV คือมักไม่ทำให้เกิดอาการเฉียบพลันแต่ผู้ติดเชื้อจำนวนมากกว่าร้อยละ 50 จะมีภาวะตับอักเสบเรื้อรัง และมักมีภาวะตับแข็งและมะเร็งตับตามมา การรักษาจึงเน้นกับคนไข้ที่เป็นตับอักเสบเรื้อรัง วิธีรักษาในปัจจุบันคือใช้ยา interferon alfa-2b อย่างไรก็ตามการรักษาได้ผลเพียงร้อยละ 25 เท่านั้น ปัญหาที่สำคัญอีกประการคือการวินิจฉัยการติดเชื้อ HCV เนื่องจาก HCV ที่แยกได้จากคนไข้ในแต่ละภูมิภาคของโลกมีความแตกต่างกัน โดยเฉพาะในประเทศไทยมีไวรัสบางสายพันธุ์ที่แยกได้จากผู้ป่วยคนไทยซึ่งแตกต่างจากสายพันธุ์อื่นโดยสิ้นเชิง ดังนั้นจำเป็นที่จะต้องมีการพัฒนาการตรวจวินิจฉัยเพื่อให้เหมาะสมสำหรับคนไทยต่อไป การศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับรายละเอียดของลักษณะและรหัสพันธุกรรมของ HCV โดยเฉพาะสายพันธุ์ที่แยกได้จากผู้ป่วยคนไทยจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อความเข้าใจกลไกการก่อโรค การดำเนินโรคตลอดจนการพัฒนาวัคซีน เพื่อประยุกต์ใช้ในการป้องกัน การวินิจฉัย และการรักษาผู้ป่วยที่ติดเชื้อ HCV ในประเทศไทยได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป